As imaxes do espello

RELIGIO

2007-08-16T11:18:00.000+01:00

Moitas veces teño pensado que sucedería se na relixión católica prohibisen a entrada das mulleres na igrexa como sucede no caso xudeu.

A miña primeira idea é que a igrexa ficaría baleira: nas misas da miña parroquia, o número de homes cóntanse cos dedos dunha man

Sen embargo, nunha segunda reflexión cheguei a conclusión de que sería a forma de que as igrexas estiveran totalmente cheas. De bote en bote que se di aquí.

Os homes irían a misa só por sentirse especiais. Por saber que aínda hai un reduto onde a entrada da muller non está permitida, e sentiríanse poderosos (Hai ben anos, un reloxo de luxo utilizaba o mesmo xiro para unha campaña publicitaria)

E ducias de mulleres ficarían na porta espreitando coa atención, que ahora non poñen, todos aqueles ritos aos que están vetadas.

CIAO GUAPA!

2007-08-10T08:46:00.000+01:00

La página de David Cantero

Onte a noite o presentador da segunda edición do Telediario da Primeira , David Cantero, despedía con estas asombrosas verbas o informativo.

Ciao guapa!

O atractivo presentador de informativos coidaba non estar xa en directo?

Foi embargado pola emoción ante a cordial despedida e peche da súa partenaire?

Solo el o sabe.

O caso é que eu na casa, tirada no sofá puiden escoitar claramente "Ciao guapa".
Escoitei mal, seguro, pero instantáneamente corroboraron a miña percepción.

Unha despedida, cecáis demasiado fresca para un espazo informativo....

Unha expresión espontánea en demasía, que se lle escapou dos beizos algo antes da desconexión...

Excesiva familiaridade?

MULLER E GAITEIRA

2007-08-07T12:20:00.000+01:00

Dentro dos clasificados na última edición do Trofeo McCrimmon de gaita, celebrado a pasada fin de semana no Intercéltico de L´orient había unha muller.

Marie Le Cam, bretona para máis datos, competiu por este premio entre os mellores instrumentistas da gaita do momento.

Marie súmase ao, cada vez máis, amplo número de mulleres virtuosas do noso instrumento por antonomasia.

Nun mundo pechado aos homes, como son os concursos de gaiteiros solistas, xa é frecuente ver a rapazas coa afouteza precisa para ir abríndose paso.

Marie foi unha destas gaiteiras nun concurso cun podio maioritariamente galego: Edelmiro Fernández (gañador) e Alberto Coya (terceiro).

Cada vez Máis e Máis visibles!

CRISTINITA KIRCHNER

2007-08-03T09:13:00.000+01:00

Hai uns días o Rei recibía a inusitada visita de Cristina Fernández de Kirchner; unha audiencia que tivo lugar dentro dunha intelixente axenda da senadora arxentina no seu periplo por España.

O inaudito é que a visita desta muller a España non se fixo en calidade de primeira dama arxentina. Cristina Fernández visitou as súas maxestades como senadora e candidata a máxima mandataria do seu país apartándose, unha vez máis, da alargada sombra do seu cónxuxe.

Coa audiencia Real amosou que non só é unha muller de iniciativa, se non que tiña un ollo estratéxico impecable. Agora chegará ao seu país lexitimada por un Xefe de Estado de peso en Latinoamérica, e co recoñecemento internacional dunha personalidade política independente do seu marido.

A grosso modo a visita da carismática non-primeira-dama arxentina non deixou de recordar en certo modo a antigas alianzas entre os dous países, seladas cunha rexa sinatura femina. Noutrora a carismática Evita Perón, e sesenta anos despois Cristina Kirchner: dúas mulleres cun caracter e personalidade únicos cuxo destino as fixo copartícipes do mesmo fado (con música de tango): "El país que soñamos es el mismo que seguimos construyendo a pasos agigantados"

Carismática como poucas, Cristina deixa no ar a pregunta que moitas outras veces se fixo: Detrás de cada gran home hai unha grande muller?

Eu boto un pulso a que xustamente é así.

Un Goberno para pórlle a guinda ao impecable currículo político dunha excelente estratega política.

REXISTRANDO ATÉ O IMPOSIBLE

2007-07-30T12:47:00.000+01:00

Din que os nazis eran impecables rexistradores: sempre estaban apuntado todo o que acontecía. Un rexistro da realidade que ainda está a facilitar a labor dos historiadores.

Debido a esa ansia de capturar a realidade, puideron amosarse probas en Nüremberg, e esa mesma necesidade acaba de revelar un tabú aínda agochado: a existencia de prostíbulos nos campos de exterminio nazi.

Poderíase ver na existencia destes burdeles un vestixio de humanidade, pero a realidade é completamente diferente. O diario polaco Rzeczpospolita recolle a este respecto as declaracións de Jozef Szajnado, número 18.729 de Auschwitz-Birkenau:

"Todo aquel que pensa que o burdel da barraca 24 de Auschwitz era un xesto de compaixón dos nazis cara aos presos trabúcase de todo, porque o seu obxectivo era afundir na humillación máis profunda tanto ás presas obrigadas a prostituirse, como aos seus compañeiros de desgraza que se aproveitaban da explotación canallesca das mulleres"

As mulleres prostituídas eran prisioneiras alemanas do campo de exterminio Ravensbrück, onde eran coidadosamente seleccionadas.

Meticulosamente vestidas, limpas e alimentadas, eran conducidas aos cuartos onde en pésimas condicións executaban as ordes dos seus captores. Violencia física, á que habería que engadir unha violencia psíquica da que era partícipe co seu inusitado cliente.

O resultado apuntábase minuciosamente nun libro de rexistro da "administración sanitaria": corpos físicamente desfeitos, aguilloados por abortos e experimentos sobre enfermidades venéreas.

Letra perfecta e miúda que nunca chegou a rexistrar o adebacle das ánimas.

SOBR-AN-CEIOS

2007-07-26T08:56:00.000+01:00

O Marabilloso mundo da publicidade, sempre creando, sempre imaxinando, sempre buscando novas formas de comunicar, de ser espectaculares de CREAR.... e sempre caendo nos mesmos vicios, nas mesmas nefastas copias, no engano máis zafio e máis asqueroso.

Unha cousa que dende sempre me abraiou da publicidade é a capacidade de vendernos ao resto dos mortais as marabillas dun produto en modelos que non o precisan. As cremas antienvellecemento en facianas case adolescentes, os adelgazantes en corpos perfectos, e os rímeis en longas e frondosas pestanas.

Onte publicábase un segredo a voces: A marca L´Oreal usou unhas pestanas falsas para anunciar un rímel. Ata aquí parece existir a intención de engano mítico dos vendedores de sempre pero cunha guinda: escoller a Penélope Cruz. A actriz, incipiente lider mundial de opinión, con pequenas e sinxelas pestanas vende un marabilloso produto que lle da un espectacular volume.

Todas coñecemos o antes.... e o despois nos deixa completamente marabilladas (xa todas podemos ter uns ollos ao Audrey Herpburn).

Pero é mentira. Xogar cos famosos ten dobre fío. Venden porque son famosos, e precisamente todos coñecemos o seu pasado porque o son....

LÍNEA DIRECTA CONTRAPACA

2007-06-26T08:15:00.000+01:00

Unha pequena reflexión do novo anuncio de Línea Directa seguros, ás nove da mañá dun martes e sen ver a outra parte implicada.

A verdade é que a campaña que está a levar é moi boa, pero eu xa lle topei o defecto... Si, é verdade que algúns dos agasallos que mencionan teñen que ver cos "típical femininos" pero, a quen intentan engañar ensinando a camisa ou chaqueta do chándal tan horrenda?

Somentes podo atopar tres posibles orixes femininos desa prenda

O tipo está con algunha das mulleres de Paixón de Gaviláns
A súa muller quere facelo un "macho", ou sexa convertilo nun galán de Paixón de Gaviláns (aínda que indefectiblemente só se poda convertir en paixón de ghavotas)
E a terceira, que sexa un agasallo da nai que mercou nos "early 90´s" para darllo como premio ao bo comportamento. :-D

ISTO CHEIRA A FEMINISMO

2007-06-18T16:48:00.000+01:00

Fai uns días Roi Buligan deixou un comentario moi interesante sobre unha tendencia actual da publicidade que el denominou "femino-machista". A verdade é que o termo está ben escollido porque mentres o lía lembrei un anuncio que ilustra perfectamente este tipo de publicidade:

O spot en cuestión era de Saimaza, no que se publicitaba un novo embalaxe cun peche máis doado de manipular. Nel aparecía un home recitando a táboa de multiplicar do un, mentres se preparaba un cafeciño. O eslogan rezaba: "Felicidades chicos, agora podedes facer dúas cousas á vez". Este anuncio, dende un punto de vista cómico, explota un dos estereotipos masculinos máis extendidos: o de que o home non pode facer dúas cousas á vez. A analisise textual e icónica de dito anuncio aínda ten máis "chicha": a táboa é a do un e o paquete ten abrefácil.

En moitas ocasións a comicidade réstalle machismo ou femismo á linguaxe publicitaria, e mesmo a ironía é usada polos creativos e anunciantes para "colar goles" que doutro xeito serían imposibles. Un bo exemplo do uso dos estereotipos de xénero de xeito irónico é a campaña de Línea directa sobre quen conduce mellor: eles intentan aparcar nun sitio pequeno, elas non distinguen entre dereita e esquerda.

Pero sen dúbida algunha, a marca que máis se beneficia co uso cómico de estereotipos é AXE. Case tódolos anuncios de AXE teñen unha carga sexual explicitada e usan á muller como obxecto, sempre movidas polos designios do macho adecuadamente desodorizado. E sen embargo, soen gustar, e por machistas que sexan non se retiran dos medios.

Por outro lado están os anuncios dos que fixo referencia Roi, que están perfectamente estudados e pensados para non "ferir sensibilidades", como é o caso dos electrodomésticos Siemens. Aínda que non o pareza está todo máis que atado, o que lle quita frescura ao resultado e fai pensar nun posible "femino-machismo". As asociacións feministas vixían con lupas a publicidade, o que obriga aos creativos a que espreiten calquera atisbo dun posible machismo:

Na campaña de Siemens o que pon a lavadora ou cociña é un home (buscan alonxar a muller de tarefas tipicamente femininas); a que decide que o fixo mal é ela, sen embargo o que da a voz de alarma para que executen a pena é un home e finalmente son tamén homes os que botan aos suxeitos da casa (a muller non podía pasar de víctima a verdugo en tan pouco tempo).

A verdade é que son anuncios demasiado complexos, na busca do beneplácito das asociacións de consumidoras, e con pouco que ver coa realidade.

Outro exemplo deste tipo de anuncios é a campaña da Caja Roja de Nestlé chamada "Felipe" que xoga con estereotipos masculinos de todo tipo, mentres unhas mozas actuais comparten bombóns e confidencias. O spot culme desta campaña é no que celebran entre todas que o marido/mozo/parella dunha delas aprendeu a pór a lavadora. Feminista, non? Pois non; fagamos unha lectura: o home de trinta e tantas primaveras acaba de aprender a pór a lavadora entón, é que antes só o facía ela?! Que é o que hai que celebrar desta situación?! Mentres, as mulleres, mozas de clase media-alta comen bombóns en tribu mentres cotillean....

Non cómpren máis comentarios para evindenciar que os roles tremendamente tradicionais tratan con comicidade unha situación máis próxima ao machismo (enfocado dende o punto de vista das mulleres) que o FEMINO-MACHISMO.

MORT AUX FEMMES

2007-06-18T12:23:00.000+01:00

Ou iso é o que parecen proclamar cada un dos anuncios publicitarios, cada portada de revista "feminina", cada escaparate de farmacia e cada pantalón de proporcións imposibles.

Resulta complexo poder sobrevivir ao ataque de corpos perfectos e os máis de mil e un bebedizos e aparellos para conseguir esa "perfección". Poucas saimos invictas, un e outro verán, do ballón de mentiras na busca desa muller irreal, imposible, que non ten cintura, non ten cadrís, e cuxos peitos poderían romper co seu peso a fráxil estrutura ósea dun corpo desestruturado.

A publicidade tenta esculpir unha beldade irreal, e co seu cicel non repara en rachar a pedra por donde sexa preciso, aínda que con iso fenda a vida dunha composición case cósmica. Un ventre perfectamente deseñado convértese nun ventre de deseño: liso, anguloso e imposible...

Os anuncios tentan achegar un elemento de distición dun pequeno grupo, a unha gran masa colmando as súas espectativas de asimilación. Por suposto, "estes poucos" definiranse con atributos que rocen a exclusividade, para afondar na distinción e superioridade. Canto máis e máis próximos estean os "especiais" e "os do montón", máis necesidade terán os primeiros de mudar os hábitos en busca da diferenza. E a "beleza de moda" entra dentro destes intentos.

Palideces casi mortais cando o campo curtía os corpos, bronceados de mar e praia cando os vidros das fatorías non permitían apenas o paso da luz, corpos lustrosos e repoludos en épocas de fame e recesión, e corpos casi transparentes cando unha hamburguesa pode por menos de 3€ suplir calóricamente dúas das tres comidas diarias.... Que será o seguinte agora que as intervencións estéticas están democratizadas?

DOLCE&GABBANA

2007-03-20T09:02:00.000Z

E con un pouco de retraso, vou facer mención ao que está en boca de todos. O anuncio de Dolce&Gabbana que foi prohibido e que ocasionou a retirada de (case) toda a publicidade dos modistos do noso país.

O anuncio, suxerente de máis, resposta un pouco a estética da publicidade italiana: unha grande carga sexual salpicada con toques de machismo.

Despois de miralo atentamente non deixo de pensar nos límites que deberían imporlle aos creativos á hora de presentar campañas que darán a volta ao mundo. E sobre todo cando se presenta violencia (neste caso sexual) de forma gratuita para vender moda?

Supoño que cada un ten a súa propia idea deste anuncio, aínda que todos teñamos unha percepción parecida da iconografía que presenta, ou iso pensaba.....

O outro día escoitei a opinión dunha señora, cecais demasiado senil ou poida que corda de máis, con respecto a este anuncio. Dicía que non entendía o follón que se armara entorno a este, porque a ela lle pasara unha vez algo similar (si, este é o momento en que todos os nosos ollos saliron das súas concas).

A muller contaba xesticulando enormemente que a ela lle pasara igual. Que un día, indo a misa, caera e un señor tivéraa que coller, como á muller do auncio, polos pulsos con forza mentres todos miraba (obviamente todos bosquexamos un medio sorriso). E ela alumbraba con aínda máis detalles a súa caída: que ía por un barrio empinado de Santiago, que estaba xeado o chan, que ela levaba zapatos que esbaraban porque ía a misa... Un cúmulo de circunstancias que acabou con ela no chan, preto da igrexa, e un amabilísimo home colléraa con forza para levantala, mentres outros miraban.

E seguía e seguía mentres as nosas bocas amosaban un amplo sorriso...

E que terá de malo ese anuncio cando a min me pasou o mesmo?

LINGUAXE NON SEXISTA

2007-03-19T08:34:00.000Z

Ultimamente estou inmersa nunha morea de libros sobre muller e linguaxe que me están a convertir na ul-tra-de-fen-so-ra da correción lingüística.
Pero no meu camiñar estou a atopar algúns "ultras" que ven sexismo ata nos máis recóndidos currunchos da linguaxe do día a día.

E así, escoitei tirar polo chan expresións que temos tan interiorizadas como "instituto do neno" (instituto da infancia) "declaración dos dereitos do home" ou "do cidadán" (por dereitos da persoa ou do cidadán e cidadá)etc. etc.
E mentres eu me auto-rifaba por ser tan "convencional" por deixarme embaucar por unha linguaxe tradicionalmente masculina, decateime dun pequeno detalle no que aínda non reparara: sendo todas mulleres (a escepción do relator) este apostaba por cambiar home por persoa mentres se refería a nós en masculino plural.

A situación fíxose tan insostible que eu, alzando a miña tímida voceciña, correxinlle:

-Cando teñades un texto para corrixir, sede todos moi coidadosos con termos masculinos que agrupen masculino e feminino. A pesar de que todos sabedes que son formas correctas, son máis adecuadas, políticamente correctas aquelas que todos podades considerar neutras. Porque como todos.(...)

-Todas

- Como????

-Si todas. Somos todas mulleres e estás dirixíndote a nós deseguido en masculino.

Ai! Esa linguaxe non sexista está a acadar cotas tan altas de abstracción e complexidade, que a veces esquecemos que cando nun grupo hai mulleres o único posible (xa non falo de máis correcto) é o feminino.

AS SUPER-MULLERES

2007-03-16T08:43:00.000Z

Ás veces, de bromas coas amigas, facemos referencia a estupidez supina das mulleres por querer traballar fóra de casa, uníndolle ás interminables xornadas do traballo "remunerado" amalgamas de traballo no fogar. (E non me refiro a esas amalgamas da xornada masculina de rematar informes, ou mandar correos que quedaron no peto).

Todas temos estudos superiores, postos de maior ou menor satisfacción psicolóxica ou económica e unha pía de pratos que lavar, unha cama que facer ou unha lavadora que tender ao chegar a casa. Algunhas, incluso son nais solteiras funcionais.

Ao final da conversa terminamos ríndonos todas e marchamos satisfeitas de ter un traballo "remunerado" que nos permita pagar as consumicións destes bos ratos. Algunhas estudamos. Intentamos mellorar a cada momento, facer mellor o noso traballo, aínda que cando nos medimos con outras persoas menos cualificadas (e non só me refiro aos homes) saïamos perdendo.

E chegamos á casa co sabor dóce na boca de seren PERSOAS aínda que nada máis abrir a porta teñamos que recoller unha toalla no chan ou cambiar o rolo de papel hixiénico (e podemos felicitarnos se todo queda aquí)

Pero hainas que traballan horas e horas e ao chegar a casa teñen que demostrar que non son malas (nais, fillas, esposas).

E esas, mentres o seu entorno llo permita seguirán sendo as SUPER-MULLERES das que falo.

O DÍA D

2007-03-15T16:19:00.000Z

(submerxida na resaca dos actos do día da muller traballadora)

O outro día cheguei a un salón completamente baldeiro, nun día de homenaxe que só serve para lembrarnos que todavía non hai nada que celebrar. Estaba practicamente soa e só podía pensar onde se meteran esas deceas de persoas que segundo antes enchían o edificio.

Será que agora só se moven por créditos?

Despois da miña primeira desilusión, rodeada de espazo baleiro non tardou en chegar outra... Como lle imos a amosar ao mundo que somos persoas tan capaces como calquera, tan traballadoras como os que máis e tan válidas como os mellores, se nin sequera somos sinceiras con nós? A falta de seriedade das "expertas" que se usan como bandeira no día da muller, só contribúen a creación de falsos estereotipos. Dubido moito que algún home se tivera presentado como conferenciante con tan pouca preparación (e vergonza) dun discurso. Cren que todo vale?

Títulos, afirmacións gratuítas e unha terrible falta de saber estar (ademais dun mitin encuberto) son os resultados dos actos do 8 de marzo de 2007. Espero que cambien estas actitudes e que as mulleres sexamos valoradas, pero antes que polos homes por nós mesmas.

Temos todo un ano para pórlle remedio a isto!

LIMIAR

2007-03-15T16:10:00.000Z

E aquí escomeza esta pequena andaina na rede, neste caderno onde irei apuntando pequenos retazos da realidade ou da "pseudorrealidade" na que me atopo.

Unha realidade, por outro lado, áceda e tan cáustica coma min mesma.